Ventileren, graag, maar niet hier.

“Ik koos er vorige week voor om een keer naar de kapper te gaan, 100 euro heeft me dat gekost, als je twee wandelcoachsessies bij mij zou nemen voor je kind met een autisme spectrum stoornis, ben je evenveel geld kwijt. Het is jouw keuze waaraan je je geld geeft, he.”

Mijn adem stokt. En ik ben hierna inderdaad zeer kwaad geworden. Ik belde de Vlaamse Vereniging voor Autisme met de vraag welke initiatieven er zijn voor kinderen met autisme nu de scholen weer sluiten. Ze vergeleek haar kappersbezoek met therapie en begeleiding voor een kind met autisme in deze uitdagende tijden.

“Het is voor iedereen moeilijk, we kunnen toch niet voor iedereen opkomen nu we in deze crisis zitten?”. Nee, inderdaad, dat zou moeilijk zijn, maar als vereniging voor autisme, zou ik me misschien wel inzetten voor de doelgroep waar je voor staat, zijnde mensen die vaak enorm worstelen met het wegvallen van structuur?

Ik stelde de vraag of er initiatieven zijn buiten de structuur in huis die ik al heb aangebracht. Of dat er misschien een dagbesteding kan zijn voor kinderen met autisme. Dat we ooit de beslissing maakten van het inclusieprincipe te volgen, maar dat we nu botsen tegen de beperkingen van het systeem; onze dochter valt door de mazen van het net, aan haar noden lijkt niet te worden gedacht. En ik ben me er zeer van bewust dat structuur voor eenieder belangrijk is, maar ik zie wel dat het anders kan. Dat bijvoorbeeld leerachterstanden vorig jaar probeerden weggewerkt te worden, enkel mogelijk voor kinderen met een allochtone achtergrond. En dat er in Nederland aan continuïteit voor kinderen met autisme wordt gedacht. Ik vraag me af of er voor kinderen met autisme ook dergelijke initiatieven zijn. “Mevrouw, misschien leg je je er beter bij neer dat dit nu de omstandigheden zijn en dat we daar niks kunnen aan veranderen.”

Urgh. Ik dacht dat jullie bestonden om ons bij te staan. Als vereniging die belangen behartigt van mensen met ass. Ik kijk nog even waarvoor je terecht kan bij de autismetelefoon van de VVA: “1001 vragen over hoe je autisme een plek in je leven geeft? Onze vrijwilligers luisteren naar jouw verhaal en denken mee over jouw vragen en bezorgdheden.”. Niet dus. Ventileren kan je beter niet doen en naar handvaten zoeken of initiatieven zoeken waar je baat bij zou kunnen hebben, kan je ook beter niet doen. Ik kreeg zelfs de reactie: “ik heb het gevoel dat je belt om te ventileren en frustraties uit te werken”. Nuja, vind je het gek? Ik dacht dat ik bij jullie terecht kon?

Ik schreef enkele dagen geleden naar vriendinnen (+ Gys 😊 ) dat ik meer ‘berust’ in het leven en geen moeite meer zal doen om dingen te veranderen. Waarom trap ik toch steeds weer in die val van te denken dat anderen oprecht willen helpen en ook mee vooruit willen met onze maatschappij? Triest, dieptriest. Ik kruip weer onder mijn beruststeen. Het is inderdaad wat het is. Kinderen worden vergeten. Mensen met een beperking horen er niet bij. En de wereld blijft doordraaien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: