Wie durft het aan?

“De prachtig uitgedrukte onzin
Van iemand die fantastisch liegen kan
Met kou van binnen en ogen staan op onmin
Hij doet z’n ding en ziet het als een grap
Om iedereen een poot uit te gaan draaien”

Mijn dochter vraagt me waarover het liedje gaat, het zit vol van beeldspraak en uitdrukkingen en die moet ik nog vaak vertalen of uitleggen… Dat is echter niet zo’n ‘easy’ klus. Velen hebben een eigen invulling en er zijn telkens zoveel zijdes aan een verhaal…

“Je lokt de baas niet uit de tent
Dus zeg me, wie is een echte vent
En wie loopt weg, wie durft het aan
Om voor een ander op te staan”

Toen ik opkwam voor een collega, werd er vreemd opgekeken. Toen ik vocht voor rechtvaardigheid en verantwoord leiderschap, werd ik afgestraft. Maar zeg me… wie is een echte vent?

De feministe in mij legde ook uit dat je “vent” hier ook als “vrouw” kan zien. Niet perse als ‘sterke’ vrouw. Gewoon als een echte mens. Als er onrecht aan een ander wordt gedaan, dan raakt me dat en moet ik er iets mee. Maar wat ben ik met dat ‘mens’-zijn?

Ik word helaas (mja) niet aanzien als ‘echte vent’. Zou het dan toch iets met geslacht te maken hebben? Dat dit gedrag van een vent wordt verwacht? En niet van een vrouw? En dat het daarom vreemd gevonden wordt?

Ik hoop stiekem dat we al verder staan als maatschappij. En dus zoek ik een andere verklaring. Zou populariteit meespelen? Ik zoek even naar literatuur over populariteit bij volwassenen of op het werk. Ik vind belachelijk weinig wetenschappelijke studies over dit thema. Nochtans blijkt populariteit samen te hangen met je persoonlijkheid; watvoor iemand je bent en dat blijft vrij stabiel over je hele leven heen. Dus persoonlijkheid speelt vast sterk mee.

Onlangs kreeg ik bij een sollicitatie te horen dat ik eerder introvert zou scoren op de vragenlijst. Laat dat nu ook toevallig de karaktertrek zijn die negatief samenhangt met populariteit. Hoe introverter, hoe minder populair…

Wat heb ik er trouwens zelf aan, aan dat ‘vent’-zijn? Aan dat opkomen voor een ander? Of opkomen tegen onrecht? Rijk word ik er niet van, nee, zeker niet. En ik heb me al meer dan eens afgevraagd of anderen ook eens voor me durven op te staan. Dus voor tegenoverdracht zal ik het ook niet doen.

Dus zeg me… waarom gedraag ik me nog steeds als een ‘echte vent’?

(Te ontleden liedje was: De Echte Vent – Racoon)

Wolf with Goosebumps…

Practice what you preach is one of my main life goals. Although not always easy, I became very aware of it last week when I was present at an online meeting while not feeling well. A frolleague (well, also researcher, and also friend, we are – unfortunately – not working at the same university) called me after I informed her I was not on top of my game because I was not feeling well. She said this was not okay that I was present; I should have canceled. True that. Totally.

This weekend, I went to the movies with my children. I preach we should enjoy our free time with our children and so we went to see Wolfwalkers… A story with so many layers. And, of course, my oldest (autistic) daughter asked what I meant with ‘different layers.’

“Go row the boat
to safer grounds
But don’t you know
we’re stronger now
My heart still beats
and my skin still feels
My lungs still breathe,
my mind still fears”

I told her that to me it means that sometimes we need to go back to our passion and to who we really are and what we stand for, it can make us stronger. She replied: “well then, not getting that job last week might not be an issue; you can still be you and still write and research things you find important.” Yes, but it can still feel scary, I thought to myself. Being myself and pursuing my own goals might feel scary, but I can also feel empowered, especially with my family and friends who are still rooting for me. The past couple of weeks, I really felt how strong my family of wolves actually is. Not only my own family but also close friends and (former) colleagues. I am so happy about that. But I still wish to live up to their expectations…

“My ears can hear
and my mouth can speak
My spirit talks,
I know my soul believes”

The song of the movie speaks so loud. While my daughter comprehends English, she asks me to tell her what I think the lyrics are about. While we carefully listen to the song, in full sun and blistering heat (pun intended; reference to Noodle commercial which my son (my sun 😊 ) often relives), the goosebumps arise. I may start to think my soul might be strong enough…

Three years ago, on this same date of today, we lost our nephew, who just turned 10yo, in a tragic accident. I promised myself I would strive for similar life values and that I would really live them like he did. He lived his life aware of many ordinary and daily struggles but still enjoying life to its fullest, appreciating everyone for one’s own strengths, and disregard flaws. It was the light at every party but also every funeral; he was the one who adjusted himself to my brother-in-law with disabilities from the other part of the family, making a connection without noticing any disabilities. Two days ago, it would have been his 13th birthday; I ‘regret’ not celebrating his wonderful life and who he was. “Regret is not something you should wait with till you die; you should celebrate it now,” my daughter said.

So, back to what I stand for, I will try to enjoy every moment. There will be challenging and sad moments, but I will also celebrate every ‘small’ win. And although academia is hard and writing often does not make rich, it is where my heart is… A researcher to whom I really look up replied to a study proposal that it was “brilliant.” I am proud of that, and I do believe I can do this. In my way. While enjoying it. And fighting for my own values, because I do enjoy that too, you know.

My youngest son really wanted to have a Belgian flag at our house; neighbours do that to cheer for the European competition. My son says that people with this flag ‘vote’ for a certain country. While I find it somewhat cheesy and it also reminds me of losing my nephew, especially with him being also a big football fan, losing him during a similar competition, same flags all around during that horrible period of the accident, it hurts at the same time, but I can see the cheerfulness in this flag. I just hung one (which my son asked with a charming face to the cashier and got it for free). And also, the togetherness of football and Eurovision Song contest, I no longer say that I find it cheesy. I am actually happy that it brings people together and closer to each other. And also, how I perceive this grieve over my nephew after these three years… I miss you, sweet Mees, but it makes me happy saying your name and sharing with others how special you were. I will still try to live up to your example and warm heart, but silence is no longer my thing. To me, your personality stays around. With lots of love ❤

Song text: Aurora – Running with the wolves

How my daughter looked like after our conversation and singing the song (picture taken and shared with her approval):

Good for nothing nothing forgood

She looked at me and said: “You were already second! That is sooo good!”

I have the feeling I am letting myself, but especially others down. I came close for a job opportunity that I really wanted. I got through to the final rounds, and although my daughter sees it as a success, I have the feeling I am letting her down.

I asked her whether she thought I would find something else; she replied “off course, but being a scientist really rocks”.

And again, my head is all over the place; I didn’t get it because of a limited publication list. Is this really the environment in which I want to work? Am I willing to give up on quality just to get some quantity? Do I want to work in an environment where there are so few financial resources and so high competition which sickens every chance?

My husband says there are many opportunities in the practical field, I would even be able to obtain a job near home and help one or more companies towards socially responsible management… But I want to be in front of students and work with companies at the same time on a free basis, while being paid.

I remember an older big guy when I provided him outplacement consultancy. I asked him what he wanted to do and he said: “I want to lay train rails, during tbe day”. He described his previous job with the only difference that he was no longer willing to work during the night. I asked him whether trainrails are build during the day. “Nope”. He made it impossible for me to help him find a different job. It was my first job and first client on my own. I also had group sessions with over ten manual workers in which I always had to prove myself and show them that their preconceptions about a young girl fresh from school weren’t always (almost never actually) right. During the one-on-one I asked him to narrow it down for me; tell me exactly what he liked about that job. He was a tough cookie and kept refering to the trainrails and daywork. He went home and I felt completely useless. The next week, I saw him again and I used the guideline again to get to his dreams, purpose, goals, … And again. Trainrails during the day. I became annoyed and explained to him that I really was not born yesterday. I know quite a lot about welding and all the different types there exist. I told him I had to work my butt off to get where I was and I did not always like it, but it did give me purpose. So I asked him to think about what he enjoys. He explained me how he liked to make small fixes but with a great outcome. A couple of weeks later, he called me and told me he found a job as a janitor and he was sooo happy with it.

And now I am trying to figure it out myself; what if I cannot build trainrails during the day, what if I am not made to write 20 papers a year and that is the only way to stay in academia?

My husband “gave” me an “academic ultimatum.” If I cannot obtain a job in academia by september 2021, I should go for something completely else. I like the closure aspect, but I know how much I enjoy teaching and doing research… He really does not understand why I am not looking into other markets.

When my husband changes something about his professional profile; he literally gets 80 phone calls a day. He is an engineer in biochemistry. But he wants to do very few jobs. He left several companies for various reasons and still hasn’t found the ideal employer for him. How is this sustainable employment so hard to find in all kinds of different sectors?

While I am writing this, I am lying on my bed and my cat ‘Hobby’ curls up against my feet. He only does that when I am a little bit stressed out or feeling down. He probably smells it when I can’t weep. I know this sounds heavy, but I need this moment to be able to recover from it. My husband asks me “which phase is this actually, did you have denial and anger yet?”. I study this type of phenomena as part of my research, so he knows he is standing on my ‘practice what you preach’ shoes.

Hobby left my feet already. Just as I cannot order him to stay, apparantly I cannot order myself to feel bad just a little longer so that I can enjoy his presence just a little longer.

Sure, I will find a job and nope, lowering my compensation of the government won’t increase my slow speed in finding the right job for me. ‘Activation’, they call it, lowering the compensation till you cannot live from it any longer. Activation toward mobilization while all it seems to do is freezing and immobilizing people. But that story is for next time. Hobby wants to go outside, the rain stopped. See you.

Have you ever?

Sure. I have made many mistakes. And I still do. Probably daily. This weekend, I forgot to wear sunscreen and, of course, got sunburned. Last week, I accidentally bought the wrong food for my cats, and one of them vomited during a virtual meeting in the background of my screen. I got angry with my husband because he put the washing machine at the wrong degree; I realized I did this myself only afterward. I also drove against the grocery store, with my four weeks old car. And I also said to my mom I hated her when I was a child.

I make many. And although I probably should make less, I also really believe in the lessons learned.

At work, I forgot to reply to a student. I once switched two students’ grades. I mentioned a colleague’s mistake during a meeting with our supervisor, which was not so diplomatic, and I forgot to change dates in a roster. I noticed plagiarism of a student only at the last moment during the thesis defense. I missed a page of feedback of a paper review I received and resubmitted without this being integrated. My first publication contains a wrong number in one of the tables, and one page of my PhD booklet was taken out, and a new one is glued in because it contained the wrong table.

Humz. This makes me turn red and stressed out. I do make many mistakes, I realize… But I am only human.

A couple of weeks ago, I saw a car with a flat tire in my street across from my home door. I noticed that the driver and his passenger were a little bit stressed out. The passenger appeared to be pretty pregnant, and when I approached them, I realized that the driver was a former schoolmate of mine. They had an appointment at the ob-gyn and could not make it with the flat tire without a spare one. I offered them my car, with the dent of the grocery store, I mentioned that I am not really attached to the car, and that they could borrow it. The driver told me how he remembers me; when I was about ten years old, I threw a stone against his eye. Accidentally; playing in the garden part of the playground, and I tried to clean this part of the garden out. It hurt like hell; since I cannot control my throwing skills, it landed hard, and he got a blue eye. He still remembers. And it is how he remembers me, which I found even more disturbing.

How could this one event direct individuals’ perceptions of others? Of course, I can think of cognitive mechanisms which cause this. And this makes my next question: how can I change these perceptions? But at the same time, others are allowed to see my mistakes; he now knows that I am really bad at throwing and ball sports, and – more importantly – that I really am human, I believe others can also learn from my learning curve, and may begin to feel safe enough to share their mistakes, from which I can learn too.

Mentally, I started “scanning” my memories of people from my school, at my first job, during my phd, and from the last organization where I worked. When my PhD supervisor asked me to perform analyses, I came with a new idea for a different paper. I wonder whether she knows that I learned from my ‘mistakes’ or flaws.

It also makes me reanalyze how difficult it must be to hire and supervise or manage employees; since everyone makes mistakes, but (minor) mistakes are rarely ever questioned or discussed (sure, this is a sensitive topic). Weaknesses and flaws are asked, and as interviewees, we learn how to transform these into strengths and to not go into detail on our weaknesses during interviews. Who should be chosen? Should we avoid individuals who did mention mistakes? Could we learn from their experiences? Also, when individuals are hired, how can we deal with mistakes? How can we discuss ‘mistakes’? I know it makes us vulnerable, but it also provides us insight in order to grow.

I really believe in studying potential and what made it unravel and what hampered the unravelment. Not to point fingers but to futureproof and turn constructive. Also to share struggles and experiences. Yet, I realize how vulnerable it is to discuss mistakes and how insecure it makes me personally feel. It also triggers feelings of “if I can remember this, others will do too, and how can I show that I’ve learned from them”. But that is probably driven by my tendency for confirmation seeking in others. Learning from mistakes but not lingering on them remains a crucial balance, just like self-doubt and confidence…

Screaming papers!

When I worked as an assistant professor, I had a huge teaching load. I think many people can relate to this… Students who are asking questions are often the most motivated and interesting ones, so you are also motivated to give something in return. When you provide feedback, this sometimes triggers new questions, you schedule a meeting and discuss, or they send more questions. Or others see that you are approachable and also pose questions. During the exams, you notice the students who posed questions and integrated insights into their answers, so you believe you are doing something good. You receive kudos for your commitment and approach. And so you feel that this work is so valuable and rewarding… You can literally hear students asking questions, and at the end of the day, you go back to your desk, sit back, and remember on what you were writing… You do not hear these ideas and papers, but it pops in when you have room for it.

Well, this is how it went in my case, verbally strong students, who become the most thankful and appreciative of your education and open nature of a teacher. And sometimes, research was able to sneak in, but it became the last thing on my to-do list…

The past couple of years, I explored ways to deal with this, put research and writing higher on my to-do list or agenda, to make it structural part of my activities, and balance it with attention given to students. This was a little bit of a tough cookie, not so much a piece of cake. I want to share some insights which helped me and may help or inspire you.


Make your writing structural part of your day is often provided advice. I kept track of my writing process for a couple of weeks and months. When am I writing, during which part of the day, how much, when do I feel to be the most productive, et cetera. I noticed a recurring and systematic pattern. In the morning, I am really ‘fresh’ and creative, motivated, intrigued by my surroundings in a scientific way, very much alert and present. I also noticed that I aim to write for hours and I think that this is realistic, but that 20 to 45 minutes is my range of concentration radius. So my first ‘shift’ is to write 45 minutes starting from 8 a.m., and my last ‘shift’ will end in 20 minutes at 11 a.m..

But what do I do in this ‘writing time’? What do I count as writing time? Is it also about looking for literature and writing references? My ‘objective’ or tangible measure is the word count in a document, but my procrastinatory nature often tells me to add some references to have a quick win and steep rise in my excel sheet with the chart of my writing process. – do not judge, I am being completely honest here…

Next, I thought to schedule some deadlines and schedule meetings with my imaginary P’s (papers that turned into ‘people’). But I already knew: “my meeting tomorrow morning with ‘Polly’ (I called one of my papers Polly) is not an actual meeting, so I can run late and reschedule if necessary.

I looked for ‘accountability partners’; first I thought they could just keep track of the process, but I started to realise that I am also very much of a social being who wants to discuss, hold brainstorms, look for advice, and present thoughts to others to check whether it comes accross. So I started looking for co-authors and started to actively think about collaborations and to articulate that I need meetings to proceed actively with papers.

Creativity versus creation

I also realized that I have a difference between creativity time and creation time. I heard about this difference during a podcast and it helped me to set some boundaries. I have some post-its which I put in the creativity time when something creative pops up during creation time. Often, whilst working on a different paper, I think of an idea for something else. I put it down on a piece of paper and put it on my memory board which I focus on during creativity time. I need this time also to be delineated. Only producing stuff is just not realistic, I want some room and head space to reflect and be creative.

‘Eat the frog’

I also followed training in productivity, efficiency, and project management. I addressed that I really do not like administration and financial activities (paying bills – who loves that anyway?!) and the teacher told me to kill the frog first. Do it first thing in the morning. Get it over with…

I did that for a couple of weeks and I realized how much time administration consumes and started to miss my creativity and creating time so bad. I wanted to get back to the writing-table and just write. So I scheduled that I could only eat a frog for 45 minutes.


Writing retreats sound like music to my ears. But unfortunately, they are not always possible. Especially during the pandemic. I looked for ways to work around this. I made an ergonomic writing place at home, but many things came in between the “soup and the potatoes”; neighbours, laundry, dishwasher, internet issues, and so on. Again, things that seem to cry louder than papers…

I bought a typing machine in a second-hand store, I tried to switch all electronics off. Next, people began to call me, wondering whether I was still alive and kicking. Several friends wanted to chat, which I also liked, and time flew by… Also… Fun fact… I like to start working at a round number (I know…); if my call ended at 10.03… then I wanted to wait till 11 o’clock (oh boy, I should do something about this).

So again, accountability partners to the rescue. We called over skype without sound, just to have someone writing at the same time. It worked for a couple of sessions, but adjusting agendas was a challenge that also restricted us. Sort of solution: putting mirrors at my desk so I feel watched or at least that somebody is there. This brings back memories of psychology courses on how to make children behave desirably…

By now, I am building a writing cabin; I am still in doubt about which wood to use, but electricity and water is present in the back of my garden. Nice idea… or does it also serve as a distraction? I envision how nice it would look; victorian style with some wooden ornaments and with trees climbing on the outside walls and tiny windows with a lot of coziness…

Maybe I just do not love to write. Nope. I am 100% convinced that this is what I want, need, and should do. I have so many ideas, insight, and knowledge that I want to share. But it is so hot in Belgium at this time, my body feels a high need and pressure to rest. Well… then you should read; ‘give.yourself.time’. And just as you do not want others to feel overly pressured, you should also not impose this on yourself.

Celebrate! (with chocolate!)

I feel that submitting a paper is a big (mental) step or hurdle. Everything needs to be correct; author guidelines should be met and your paper should make sense because it will be sent to different people. Somebody else will read it, and I do not want this to be total rubbish. And so, pressing the submission button became a long leap.

One day, I shared this with colleagues and agreed to press the button on a specific day (I believe it was the 24th of April a couple of years ago). They remembered, asked, and I shared a print screen of my cursor hesitating to press the button. It gave me so much joy that we were in this together and it helped me, but also them to be aware of others during this process. You are not in this alone.

I also asked a journal whether they could give balloons or some “yays” after the screen that you submitted, just to make you feel good and happy about it, but the dry and dull message apparently cannot be changed. Pity.

“De vloek van de koffiekoek” (the curse of sweets and yamyams)

After eating lunch, I often feel ready to take a nap. And especially, when I eat something sweet. Of course, I would not suggest skipping lunch, but eating healthy is crucial.


Finally, you cannot fully force creative processes. Things take time. Papers and ideas develop over time. They also need your sleep to get in the right spots of your brain.

Further reading, tips and tricks

  • I am so thankful for Kathy Mazak’s effort of reaching out to individuals with the same struggles. Her early podcasts helped me a lot.
  • Some journals are also developing podcasts on how publications developed over time (for example: Academy of Management Review). For me, this is very inspiring; hearing turning points during the development of a paper helps me to also confide or acquiesce in the (often slow) process of a paper.
  • Many different tools can help in organizing projects, papers, and writing time. From computer programs like Trello, but also plain Excel, to smartphone apps like Forest, Avocation, all kinds of pomodoro’s which provide pop-ups and can interrupt distraction. Also a ‘driving app’ can help; certain apps send an autoreply when you are driving (“I am currently unavailable because I am driving”); I switched this thing on when I wanted to write. However, this can also trigger others to go in discussion with the autoreply (my mother in law send a reply: “well, okay, good that you let me know that you are driving, but you should not be texting when you are driving, are you being careful?”).

This toy plays hide-and-seek, it keeps on talking till you find it… I’ve put it on one of my manuscripts…

Ventileren, graag, maar niet hier.

“Ik koos er vorige week voor om een keer naar de kapper te gaan, 100 euro heeft me dat gekost, als je twee wandelcoachsessies bij mij zou nemen voor je kind met een autisme spectrum stoornis, ben je evenveel geld kwijt. Het is jouw keuze waaraan je je geld geeft, he.”

Mijn adem stokt. En ik ben hierna inderdaad zeer kwaad geworden. Ik belde de Vlaamse Vereniging voor Autisme met de vraag welke initiatieven er zijn voor kinderen met autisme nu de scholen weer sluiten. Ze vergeleek haar kappersbezoek met therapie en begeleiding voor een kind met autisme in deze uitdagende tijden.

“Het is voor iedereen moeilijk, we kunnen toch niet voor iedereen opkomen nu we in deze crisis zitten?”. Nee, inderdaad, dat zou moeilijk zijn, maar als vereniging voor autisme, zou ik me misschien wel inzetten voor de doelgroep waar je voor staat, zijnde mensen die vaak enorm worstelen met het wegvallen van structuur?

Ik stelde de vraag of er initiatieven zijn buiten de structuur in huis die ik al heb aangebracht. Of dat er misschien een dagbesteding kan zijn voor kinderen met autisme. Dat we ooit de beslissing maakten van het inclusieprincipe te volgen, maar dat we nu botsen tegen de beperkingen van het systeem; onze dochter valt door de mazen van het net, aan haar noden lijkt niet te worden gedacht. En ik ben me er zeer van bewust dat structuur voor eenieder belangrijk is, maar ik zie wel dat het anders kan. Dat bijvoorbeeld leerachterstanden vorig jaar probeerden weggewerkt te worden, enkel mogelijk voor kinderen met een allochtone achtergrond. En dat er in Nederland aan continuïteit voor kinderen met autisme wordt gedacht. Ik vraag me af of er voor kinderen met autisme ook dergelijke initiatieven zijn. “Mevrouw, misschien leg je je er beter bij neer dat dit nu de omstandigheden zijn en dat we daar niks kunnen aan veranderen.”

Urgh. Ik dacht dat jullie bestonden om ons bij te staan. Als vereniging die belangen behartigt van mensen met ass. Ik kijk nog even waarvoor je terecht kan bij de autismetelefoon van de VVA: “1001 vragen over hoe je autisme een plek in je leven geeft? Onze vrijwilligers luisteren naar jouw verhaal en denken mee over jouw vragen en bezorgdheden.”. Niet dus. Ventileren kan je beter niet doen en naar handvaten zoeken of initiatieven zoeken waar je baat bij zou kunnen hebben, kan je ook beter niet doen. Ik kreeg zelfs de reactie: “ik heb het gevoel dat je belt om te ventileren en frustraties uit te werken”. Nuja, vind je het gek? Ik dacht dat ik bij jullie terecht kon?

Ik schreef enkele dagen geleden naar vriendinnen (+ Gys 😊 ) dat ik meer ‘berust’ in het leven en geen moeite meer zal doen om dingen te veranderen. Waarom trap ik toch steeds weer in die val van te denken dat anderen oprecht willen helpen en ook mee vooruit willen met onze maatschappij? Triest, dieptriest. Ik kruip weer onder mijn beruststeen. Het is inderdaad wat het is. Kinderen worden vergeten. Mensen met een beperking horen er niet bij. En de wereld blijft doordraaien.

Minikit person-job fit

“Wat een stom spel” klinkt het achterin de auto. Mijn dochter heeft mijn gsm ontgrendeld en zit tussen mijn HR apps te snuisteren.

Enkele maanden geleden installeerde ik alle mogelijke apps die iets te maken hebben met HR. Verbazingwekkend weinig, al staat mijn smartphone nu wel vol. Ik deed een soort van marktonderzoek alvorens verder te gaan met mijn eigen rHRM game verder te ontwikkelen. Even geen ruimte voor kinderspelletjes, dus.

Mijn dochter koos voor het HR spel waarbij je de juiste mensen moet aanwerven: “oh, makkelijk, je moet gewoon diegene nemen met een groen blaadje” (ik ga er voor het gemak even van uit dat dit geen verwijzing is naar leeftijd 😉 – de app duidde reeds aan wie ‘productief’ is en wie niet, totaal onrealistisch dus…). “Maar hoe is dat dan in het echt, Axelle? Als er iemand een bedrijf binnen stapt en daar wil komen werken, hoe beslis je dan of dat de juiste persoon is?”. Ik besef dat ze steeds beter zal begrijpen waar ik onderzoek naar doe, heerlijk om hier via een kindgesprek toe te komen!

“Een computer weet dit. Die doet dan testjes en dan weet die dat.” Zo. Dat is al heel wat! “Welke testjes zou die computer dan doen?” – “die zou bijvoorbeeld vragen wat je allemaal weet en hoe je zou doen als er een collega een foutje maakt.” (Denkt ze ook aan een SJT?) “oke, en wat zou jij doen mocht er later een collega van je en foutje maken?” – “wel, ik zou zeggen dat je daaruit kan leren”.

Heerlijk ❤ Morgen vraag ik naar wanneer je dan toch zegt dat iemand weg moet gaan of een ander werk moet zoeken: wanneer doe je dat? Hoe beslis je dat? En ook: hoe zeg je dit?

To be continued…

Wachtlijstje meer of minder, wat is het probleem? Gebrek aan inzicht in de sociale kaart?

Bijna een jaar geleden maakte de ‘miserie’ een doorstart. Pardon my language on this. Ons gezin met twee kinderen met elk hun eigen rugzakje probeerde we draaiende te houden in de meest uitdagende periode voor mensen met een autisme spectrum stoornis. Zowat dagelijks kwam nieuwe berichtgeving, andere afspraken, andere reglementering, en ga zo maar even door. Dit werkte door op zelfs gewone dagelijkse activiteiten zoals naar het grootwarenhuis gaan. De ene keer mocht een kindje niet mee binnen, de andere keer wel, de ene keer moest je clips gebruiken wanneer je een kar aanraakte, de andere keer was het dan toch zonder maar goed ontsmetten, de ene keer moest je in die omgeving je mondmasker reeds op straat opzetten, dan weer volstond het als je binnenging in een winkel, en ga zo maar door. Onze twee kinderen zijn complete uitersten in de beleving hiervan. Terwijl de jongste fluitend door het leven gaat, denkt de oudste over alles 100 keer na. Bijvoorbeeld: tijdens een wandeling ging de jongste met zijn vinger langs de huizen en werd de oudste gek omdat hij nu corona zou opgelopen hebben.

De school waar de oudste naartoe ging besloot vorig jaar dagelijks nieuwe leerstof te geven vanaf dag 1 (30-40 blz per 2d). Ze kwamen fier in het nieuws: “kijk eens wat wij aankunnen, wij schakelen meteen vol over en blijven les geven, ook voor kindjes van 5-6j”. Toen de school gedeeltelijk open ging, kwamen er slechts de helft van de kinderen opdagen en zat mijn dochter met drie kindjes in de klas. Zij moest ook nog eens een mondmasker dragen en de angst voor corona werd er sterk ingepeperd waardoor ze ging vin meer verroerde op de speelplaats waar afstand moest gehouden worden. De eerste lesdag op school werd gestart met een test: “om te zien of de ouders hun werk wel goed hadden gedaan en of het leerklimaat thuis wel goed was.”

Ik denk niet dat het nog meer omkadering behoeft om te vertellen dat mijn dochter gebroken thuis kwam. Overleg met CLB toonde dat er niks gedaan kon worden en dat er 0 begrip kwam vanuit de school. We hadden die weken frequent contact met de kinderpsychologe (privé, zo’n 50 euro per sessie, ook als je belde – zeer te begrijpen en ook wel wat tegemoetkoming, maar slechts peulschil) dat onze dochter telkens uit een dip wist te halen. Maar het duurde lang. Maanden thuis alleen met de twee uitersten bij elkaar. Daar waar de ene geen lichaamscontact kan verdragen, wil de ander alleen maar aanraking en zoekt hij huid op huid contact actief op. Daar waar de ene voorspelbaarheid en structuur nodig heeft, wil de andere impulsief andere oorden verkennen en de planning omgooien. Daar waar de ene stilte wil, krijst de andere de boel bij elkaar, fluit hij op momenten dat hij vrolijk is, en zegt hij alles wat in zijn hoofd opkomt. Daar waar de ene een star schema van spel in haar hoofd heeft, heeft de andere rijke fantasie die hij wil botvieren. Fantastische kinderen, beiden op hun eigen manier, maar plaats dat bij elkaar en je hebt elke vijf minuten vuurwerk waarbij je geen van beiden kan bieden wat die nodig heeft.

Ik schreef vorig jaar over onze ellenlange zoektocht naar een kinderpsychiater, die we uiteindelijk vonden en waar we erg goed mee zijn, maar het neemt niet weg dat de dagelijkse praktijk hier schipperen, balanceren, bemiddelen, beschermen, enzovoort is. “Ouderschap gaat hier nu eenmaal om” zei mijn (ongewenst kinderloze) huisarts. Oh wat heb ik heel erg veel begrip voor haar uitspraak, maar het neemt onze moeilijkheid niet weg. Om maar even voorzichtig te kaderen: onze ramen en deuren moeten op slot wanneer de kinderen thuis zijn, omdat er anders minstens 1 wegloopt (of op dak kruipt om te springen) vanuit het idee “ik trek het niet meer met mijn brus”.

Pre-corona kregen we thuisbegeleiding. Hierbij werden tips gegeven zoals het gebruik van picto’s en het aanleren van emoties. Helemaal mooi en fantastisch; dit helpt onze dochter en we geraakten toen vooruit. Dit was vroegbegeleiding, op het moment dat onze dochter naar het lager onderwijs ging, stopte dit. Ideale timing van begeleiding stop te zetten net voor zo’n verandering bij iemand die verandering niet trekt, vind je niet?! Dankjewel overheid, wachtlijst voor vervolg is >2j. Maar nu… nu helpen geen picto’s en advies meer. Dit klinkt ‘dramatisch’, maar blijkbaar moet je zo expliciet uitroepen dat het vreselijk moeilijk en eigenlijk onhoudbaar is, want anders wordt er niks gedaan.

Vorig jaar kwamen we uiteindelijk via onze huisarts bij crisishulp terecht van het UZ Gent. Hier was een psychiater die kon helpen. Maar langdurige hulp kon niet worden aangeboden, dus moesten we verder zoeken naar een ‘vaste’ kinderpsychiater. Het alternatief was onze dochter met ASS te laten opnemen. Heb je dit zelf al eens overwogen? Een persoon die compleet niet om kan met verandering, van deze even te laten opnemen?

De enge blik op mensen met een beperking komt hier op zoveel manieren naar boven. Het gaat niet enkel over die ene persoon wel of niet laten opnemen, het gaat over wat het beste is voor ieder lid van het gezin.

### zucht – ik neem even een adempauze ###

Jaren geleden hebben we onze jongste (zoon) op de wachtlijst geplaatst voor het centrum van ontwikkelingsstoornissen (C.O.S.). De wachttijd was toen meer dan 2 jaar en intussen liep die op tot 4 jaar. VIER JAAR. Heb je al eens kinderen in gedachten vergeleken op vlak van leeftijd? Weet je nog hoe je was toen je 4j was? Vergelijk dat eens met 8-9j?

Bon, los van de wachtlijst, we merkten dat onze zoon vreselijk veel uitdaging nodig heeft om rustig te worden. Hij wil alles weten en uitgezocht hebben. Op zich een mooie eigenschap. Dat vond de privepsychologe ook tot ze hem eens een uurtje zag. Ze bekende met schaamrood op haar wangen: “dit is niet te doen, hij praat voortdurend en heeft ook nog eens alles gehoord wat ik ondertussen probeer te zeggen en hij maakt conclusies en legt verbanden waar ik van achterover val”. ‘Uitzonderlijk hoogbegaafd’ liet ze toen vallen. Ander discussiepunt: hebben we die diagnose nodig? Ik dacht het niet, maar als we geen diagnose hebben, krijgen we geen hulp, dus op een moment dat het water me aan de lippen stond, heb ik dan toch maar naar C.O.S. gebeld en hem aangemeld.

Ik kreeg onlangs telefoon van het C.O.S.: “we hebben een project ‘Brugzorg’ toegekend gekregen en daarmee kunnen we mensen ondersteunen die al lange tijd op onze wachtlijst staan, vertel eens hoe we zouden kunnen helpen”. Het stond geboekt als een gesprek van 30’ in mijn agenda, en werd 1u30. Ik stelde de vraag terug: “waarmee kunnen jullie ons helpen?”. We hebben reeds allerlei kanalen uitgeplozen, hebben de hele sociale kaart van voor naar achteren uitgeplozen (heb je dat werkje al eens gedaan?!) en van achteren naar voren. Dat is onbegonnen werk en toch deden we het. Het enige wat volgens mij goed zou helpen is thuisbegeleiding in actieve vorm; iemand die een handje bijsteekt om de kinderen niet constant op elkaars pijnpunten te laten staan. Ik vond iets over persoonlijk assistentiebudget (PAB), maar op hun website staat er dat er sowieso een wachtlijst is van vier jaar. “Oh schrijf je dan toch maar in op de wachtlijst, dat is een extra signaal aan de overheid dat de wachtlijsten te lang zijn”.

Wacht. Dit moet in vette letters:

“Oh schrijf je dan toch maar in op de wachtlijst, dat is een extra signaal aan de overheid dat de wachtlijsten te lang zijn…”

Serieus. Heb je al eens een kind op een wachtlijst geplaatst? Het zet me terug naar onze aanmeldingen bij centra voor ambulante revalidatie (CAR). De eerste die we aan telefoon kregen: “je meldt je best zeker bij 4 CARs aan want iedereen doet dit en dan vallen er plots plaatsjes weg”. Vervolgens kregen we – als voorwaarde om in te schrijven op de wachtlijst – een vragenlijst in te vullen. Helemaal prima zou je denken. Helaas voor elke CAR een andere vragenlijst, niet digitaal in te vullen en met de huidige situatie waarin we beide kinderen zoveel mogelijk opsplitsen (partner gaat met de jongste ravotten terwijl ik de oudste probeer rustig in de structuur te houden) haast onmogelijk om in te vullen, laat staan overleg over te plegen met mijn partner.

Voor het PAB zag ik dat er een aanmelding mogelijk is via het CLB. Want uiteraard kan je dat niet zelf, dat moet nog eens over honderd paden en routes. Net zoals de zorgtoeslag; van iedereen heb je een verslag volgens een bepaald format nodig, nog eens extra belasting voor de hulpverlening, hoerah!

Wist je overigens dat we door voor inclusie en integratie te kiezen, en onze dochter naar ‘normaal onderwijs’ te laten gaan, we geen beroep kunnen op andere ondersteuning? Zoals autivriendelijke vakanties; vallen we uit de boot. Wel leuk dat ik nu weer een lijstje kan maken van uit te leggen uitdrukkingen voor mijn dochter…

Cynisme alom, sorry daarvoor, maar begrijp hoe zuur dit alles wordt. Om hulp te krijgen moet je eerst half in een psychose geraken na je kind binnenstebuiten te laten keren en nog eens het invullen van 100 bladzijden. Ik bedenk me overigens dat het er meer zijn, want bepaalde bundels telden 30-40 blz. Ik begrijp tegelijkertijd dat dit erg zuur is voor hulpverleners zelf. Het telefoontje van C.O.S. was zo goed bedoeld en zat vol met goede intenties, maar telkens kon men niet anders dan naar de overheid wijzen, daar knelt het schoentje. En deels is er gewoon zelfs geen microdeeltje overzicht van de sociale kaart. Vind je het trouwens ook niet frappant dat zowat elke psycholoog alles kan als je op de lijst voor psychologen zoekt? En wanneer je dan belt voor een afspraak dan krijg je te horen: “oei, autisme en complexe rouw, dat kan ik niet, dan ga je best elders terecht, ik weet uiteraard niet waar, dat kan je nu toch niet van mij verwachten van dat te weten.”. Mijn maag keert van walging, frustratie, en tegelijkertijd teveel begrip voor de ander aan de lijn. Maar je verhaal zo tig keer doen, dat breekt zuur op, hoor.

Bon, waar waren we? Bij het CLB, om PAB aan te vragen. Dat blijken ze niet te kunnen, hoe je dat wel kan aanvragen weten ze niet. Op een teamoverleg bespreken ze wat wel mogelijk is. Een week later krijg ik reactie: er bestaat zoiets als een rondetafelgesprek waarbij we met allerlei deskundigen op zoek gaan naar een passende aanpak.

Ze belde me zonet terug – sorry voor dit ‘publiek’ te maken, maar het is sterker dan mezelf – met de vraag: “ik vergat je te vragen of jullie momenteel al hulp krijgen van familie of vrienden”. “Is dit een grap?” – ik kon het me niet laten. Ten tijde van corona deze vraag stellen enerzijds, en mijn verhaal van aan de telefoon (‘babysits haken af vanwege complexiteit ASS’) anderzijds.

Men heeft gewoon geen flauw benul hoe zwaar dit is. Wij komen niet aan een huishouden toe, want moeten voortdurend bewaken dat beide kinderen elkaar niet psychologisch stuk maken. En dit is niet vanuit kwade intenties van een van de kinderen, het is gewoon omdat ASS en een enthousiaste, fantasierijke, impulsieve en knuffelbare losbol niet verenigbaar zijn.

‘Wat denk je van pleegzorg?’ – Mijn adem stokt. Een vriendin vroeg me dit en weerom; beste intenties; ‘zo kan je even ademhalen en eens met je partner sparren’. Maar hoe is dit een stap voorwaarts, laat staan een duurzame oplossing voor ons gezin en voor de maatschappij?

Er was ook nog een overleg leerkrachten en zorg van de school, wat misschien wel het meest inspirerende van allemaal was. ‘Je vertelt de oudste momenteel wel al stukjes van wat ASS inhoudt, maar je kan de jongste dit ook al wat proberen te verduidelijken. Zo kunnen ze beiden rekening met elkaar beginnen houden’. Dit heeft ons al het meeste gebracht, terwijl we zochten naar specifieke en professionele ASS thuishulp. Dit kan nu toch niet zo moeilijk zijn? We zijn toch niet de eersten met een kind met ASS en een kind zonder wat voortdurend op pijnpunten van de ander lijkt te gaan staan? Deze ‘ideale wereld’ vraagt toch niet zo gek veel? Gewoon professionele thuishulp faciliteren en deels financieren? De samenleving zou er wel bij varen; dit betaalt zichzelf terug.

Ik merk dat de twee perspectieven overigens belangrijk zijn: niet enkel voor de dochter met ASS, maar de broer zonder ASS wordt zo vaak ‘afgekraakt’ door de zus. Hij wil graag letters lezen, schrijven, tekenen, knutselen en gewoon spelen, maar zijn zus houdt hem als een kraai in de gaten. Wanneer hij een potlood vastneemt, staat ze al klaar om te corrigeren: “nee, je doet het fout, dat moet zo”. Wanneer hij met het potlood over een lat heen glijdt, rolt hij over de onderkant en maakt een onbedoeld bochtje: “dat is fout, je kan beter opnieuw beginnen”. We kunnen zoveel therapie geven als we willen aan onze dochter, maar ondertussen wordt mijn zoon zijn hartje kleiner en kleiner. Thuis wil hij al geen potlood meer aanraken, ondanks we bijsturen of zus uit de buurt trachten te houden.

Het gehele netwerk aan ondersteuning probeer ik verder uit te tekenen; de verschillende wegen die we al bewandeld hebben en welke mogelijkheden er zijn. Opnieuw komen we er wel, maar met belachelijk veel te veel inspanning. Het is alsof de overheid ons wil ontraden om hulp te zoeken. Terwijl professionele hulp net ervoor kan zorgen dat wij beiden als ouders zouden kunnen gaan werken, wat dan ook weer de economie en dus samenleving ten goede komt.

Ik koos ooit voor de opleiding psychologie. We zaten met meer dan 700 studenten in een spiksplinternieuw auditorium wat net op meer studenten voorzien was, maar waar we toch probeerden plaats te nemen, al was het maar op de trappen. ‘Daar gaat mijn werkzekerheid’, dacht ik toen. Zelfs met een slagingspercentage van iets meer dan 40%, studeren er toch veel psychologen jaarlijks af? En dan rekenen we orthopedagogen niet eens mee. Waar gaan die allemaal heen? Waarom, oh waaarom voorziet de overheid niet in meer professionele psychologische ondersteuning, die toegankelijk is voor iedereen? En waar gedifferentieerd wordt afhankelijk van gezinssituatie? Waarom zitten we nog steeds in dat keurslijf van een diagnose en een voorschrift van de huisarts voor psychologische aandoeningen? Nondedju, het meest frustrerende is dan ook nog dat mijn stem voor geen hol meetelt, ik ben maar 1, ik ben maar 1 individu, met 1 gezin en 1 verhaal. Wat zou dat kunnen veranderen? Welnu, voor mij zou het heel veel kunnen veranderen.

Al wat concrete adviesjes aan de overheid:

  • Zorg voor netwerk tussen psychiaters, psychologen, en huisartsen: zorg ervoor dat zij kunnen communiceren en verslagen met elkaar makkelijk kunnen uitwisselen. Zorg ajb ook voor nuttige vragen in die tool (waarvoor er eigenlijk wel al mogelijkheden zijn).
  • Laat een individu zelf ook een deel van het dossier invullen; hier horen CAR’s en CLB’s toegang toe te hebben; zo is iedereen op de hoogte en kan er sneller geschakeld worden.
  • Investeer het geld voor het brugproject in daadwerkelijke hulp. Momenteel zijn voor mensen in onze situatie zowat de enige mogelijkheden: crisishulp (met opname) en wachtlijsten van 4j. Om dan in kaart te brengen hoeveel mensen op wachtlijsten zijn en wat hun grootste problemen zijn (wat overigens gewoon de wachtlijsten zijn, hiervoor hoef je zelfs niet te studeren om te weten dat mensen op een wachtlijst daar van balen) is een mes in een open wonde nog eens ronddraaien. – Dit is wellicht niet de juiste uitdrukking, maar emoties verstoren mijn nette schrijfstijl, ook dat nog…

Zo. Hier hou ik het even bij. De verdere analyse van wat er allemaal misloopt is niet zo moeilijk. Verplaats jouw perspectief even en denk even na hoe het is voor gezinnen met een persoon met een beperking. Overigens ook nog wel dubbel dat er een ‘beperking’ (gediagnosticeerd) moet zijn alvorens hulp mogelijk is zoals bij een CLB. Weet je welke zorg we op school kunnen inzetten voor onze zoon ‘zonder beperking’? De ondersteuningsuren van onze dochter. Ook de verdere hulp voor ons gezin moet in naam van onze dochter, want anders krijgen we geen toegang. Sick. Nothing more, nothing less.

Goed, jullie snappen het plaatje wellicht; ik ben zeer boos op de overheid op de manier waarop men luchtig of nonchalant omspringt met wachtlijsten en de manier waarop hulpverleners momenteel moeten werken. Het is 5 na 12 om hier iets aan te veranderen.

What happened? Life’s what happened…

Ik probeer er achter te komen waarom ik niet altijd even productief ben. Waarom er soms enkele weken overheen gaan alvorens ik terug kan schrijven en inzichten krijg wat betreft mijn onderzoek. Ik zocht het in planning, mijn productiefste moment van de dag, taken opsplitsen in kleinere eenheden, motivatie… Maar ik bedenk me dat het geen van die zaken zijn. Ik heb gewoon een gezin dat mogelijks iets complexer is dan een ander gezin. Ik heb een dochter dat wat meer zorgen nodig heeft. Ik heb ook vrienden waar ik me wel eens zorgen om maak en waar ik ‘an extra mile’ voor wil gaan om te verzekeren dat ze het goed stellen.

Ik heb wat dat laatste betreft me wel al eens afgevraagd of dit wel zo slim is. Het vraagt wel eens wat energie van me en ik durf al eens over mijn eigen grens te gaan. Maar ik krijg er zoveel voor terug en mijn eigen zelfwaarde stijgt hierdoor enorm. Het afgelopen jaar had ik wat hulpverleners aan de lijn met vragen voor raad en ik kreeg hierbij zo vaak te horen: “die persoon boft met een vriend zoals jij, zo zijn er niet velen”, “wie ben je? Ben je familie of zelf psychologe? Je denkt hier zo voorzichtig over na en trekt het je aan.”. Ik verdien er niks aan, maar het zet me wel steeds weer neer op de grond en laat me beseffen wat ik echt belangrijk vind.

Voor mijn studiekeuze dacht ik ook na waar ik het liefste mee bezig ben. Ik bracht uren door met een vriendin op een bankje anderen te observeren. Ik luister graag naar anderen hun conversaties en tracht te begrijpen waarom elk op zijn manier reageert. Ik denk dan na over ieders geschiedenis en waar gedrag vandaan komt. Dit maakte me wetenschapper; ik wil zaken begrijpen, maar tegelijkertijd ook mensen helpen en zorg dragen.

“misschien heb ik teveel ‘life’ in mijn leven”

Ik trachtte mijn work-life balans op te maken; misschien heb ik gewoon teveel ‘life’ in mijn leven. In de literatuur worden er verschillende aspecten geïdentificeerd zoals work-family conflict, overdracht vanuit werk naar huissituaties en vice versa. Het zet me even terug naar de start van mijn loopbaan. De jongvolwassenen die samen met me een doctoraat trachtten uit te werken. Onze eerste lunch op 1 oktober op een grasveldje in een park in Leuven. We bespraken onze privé-situaties: met/zonder partner, verliefd/verloofd/getrouwd, met/zonder 5-jarenplan (speciaal voor Wendy 😊 ). Het was meteen vanaf de eerste dag dat deze zaken door elkaar liepen, zowel gewoon qua topic, als effect, als tijdverdrijf. Dit laatste klinkt oneerbiedig als het over een doctoraatsonderzoek gaat, we waren allen erg druk, maar wanneer we worstelden, waren we gewoon allen niet goed in staat optimaal te functioneren. Dus ik vraag me wat af in hoeverre je deze zaken tegenwoordig nog uit elkaar kan halen. En ook of er hier niet te weinig aandacht naartoe gaat.

Het zet me ook weer terug naar de uitspraak van een leidinggevende: “ik ben je coach niet”. Dat een deur voor persoonlijke verhalen wordt dicht gedaan als het over een professionele relatie gaat. “Ik denk dat het beter is van werk en privé te scheiden”, zei iemand die ik aanstuur me onlangs. Ik knikte, maar bleef nadenken. Hoezo is dat beter? Ik zou je beter kunnen begrijpen als je me vertelt wat er speelt. Ik zou taken en aansturing beter kunnen kanaliseren. Dat bedenk ik me ook steeds hoeveel uren je op het werk doorbrengt, en dat je je hier dus graag op je gemak en comfortabel wil voelen.

Ik leerde dat verklaringen voor ‘non-work’ of onproductiviteit op de ander overkomen als uitvluchten en excuses. Hierdoor vermijd ik dit angstvallig om te vermijden dat een ander (leidinggevende) denkt dat ik excuses maak, tegelijkertijd zou het helpen om te begrijpen waarom er bepaalde periodes van meer of mindere productiviteit zijn, wat op zich dan weer kan helpen om gepastere sturing te geven en dus productiever te zijn…

Een vriendin vertelde me deze week over haar bewogen sollicitatie. Ze voelde zich helemaal niet meer op haar gemak bij haar potentiele leidinggevende. Ze stond te beven na contact en werd misselijk van de stress die hiermee gepaard ging. Ik vroeg haar of het wel een wijze beslissing zou zijn om dan onder deze leidinggevende te starten. “Je weet toch dat dat overal zo is, het zou naief zijn van te denken dat er betere situaties zijn, dit is overal zo, elke relatie met een leidinggevende is verziekt”. Ik ben graag naief, ik denk liever dat er wel mooiere oorden zijn en dat er wel relaties zijn met leidinggevenden die vanuit een constructief en vertrouwelijk gevoel starten. Ik denk graag aan de ideale wereld. Al vrees ik dat we daar nog een hele weg voor af te leggen hebben…

Wellicht helpt mildheid ons hierbij. En vriendschap. Ook op het werk. Zonder te hoge verwachtingen op vlak van wederkerigheid. Al zit dat ingebakken in onze natuur. Maar gewoon eens niet vooringenomen, blanco en zonder oordeel of verwachting je inzetten voor een ander of tijd maken voor een luisterend en begripvol oor… Dat.
En ook langere dagen zoals mijn dochter bestelde op ons krijtbord, dringend ;-).

Net-werken: populariteit op het werk

Na het ongeluk ging ik niet meer naar de cafetaria/kantine/refter/younameit. Ik zat behoorlijk in de knoop en vond geen kanaal om het te kunnen verwoorden. Het samenzitten aan tafel was doorgaans een babbel met iedereen en niet 1 op 1. Dus ik durfde geen confrontatie met een interactie in grotere groep aan. Toch niet voor persoonlijke verhalen, wat meestal wel besproken werd tijdens de lunch.

Na enkele maanden besloot ik het weer op te pakken en ging ik enkele keren mee aan tafel zitten. Eigenlijk was het wel een laagdrempelig gesprek waar lol werd gemaakt. Ik haalde er net heel veel energie uit, maar ik voelde wel dat er wat veranderd was. Er was plots meer achterklap voelbaar. Ik had heel wat gemist en ik vond niet meteen mijn vaste rol en draai in het gesprek terug.

Ook in de wandelgang merkte ik steeds meer ‘kliekjes’ waar ik niet bijhoorde of gesprekken waar ik buiten viel. Ik zette mijn beste beentje voor qua werk en maakte stappen voorwaarts. Het lukte me op een congres terug ‘boven mezelf’ uit te stijgen en ik voelde me terug in controle over mijn werkproces… maar op interpersoonlijk vlak verloor ik contact. En dus werd de drempel weer groter…

Het zette me aan het denken; ik dacht dat ‘kliekjes’ enkel voorkwamen op de speelplaatsen van scholen. De populaire groepjes, de nerds, de alternativo’s, en de gothics, herinner ik me nog. En plots zag ik de groepjes op het werk ook. Iemand waarbij iedereen aan het koffiemachien blijft hangen, of iemands verjaardag waar iedereen aan denkt, een versierde bureau of een vermelding tijdens een meeting. Ik wou er graag bijhoren maar verloor ergens krediet.

Vorige week kwam mijn man nogal ‘gelaten’ thuis. Er was vertraging in een project en de klant was ontevreden, er waren allerlei pannes en oponthoud. Tijdens een overleg met een nieuwe collega reageerde hij kort en scherp. Hij kneep er even tussenuit en ventileerde tegen een andere collega wat hem dwars zat. Die andere collega reageerde erg mild; “ik weet toch dat dit niet je gewone doen is”. Mijn man vertelde vervolgens over de lunches op het werk; waar hij open en eerlijk kon vertellen welke persoonlijke struggles hij doorspartelde, welke nachten hij minder goed geslapen had en wanneer de kinderen weer een afspraak bij de dokter hadden, of wanneer de school erg moeilijk liep of wanneer er iets gebeurde binnen de familie. Hij voelde erg veel medeleven en kon zowel ‘lows’ als ‘highs’ delen. Hij deelde hoe de zoektocht naar de psychiater voor onze dochter uiteindelijk een succes opleverde en het sindsdien zoveel vlotter loopt en wat de onderzoeken bij de artsen opleverden en hoe medicatie duidelijk aansloeg.

“Heb je ook even nood aan een wandeling dit weekend? Om wat uit te waaien?” Vroeg ik mijn wederhelft. “Nee, hoor, ik heb smiddags mijn collega’s nog tussen de soep en de patatten gesproken en alles is oke, maar ga gerust even een luchtje scheppen als je er nood aan hebt” (veel dank @Eva 🙂 ). “Zit iedereen bij jullie aan tafel?” – “nee hoor, hogere leidinggevenden al sowieso niet” – “het maakt hen vast niet populair”. Het floept er snel uit en ik maak me plots de bedenking: “los van de tol als leidinggevende, is er ook zoiets als ‘kliekjes’ en ‘populariteit’ op het werk? Zou dat?”.

In mijn hoofd scan ik wat collega’s, ik zie hen als netwerk waarbij sommigen dichter bij elkaar staan dan anderen en er sterkere verbinding is tussen de ene dan tussen de andere. Vele relaties ontstaan op het werk en sommige relaties gaan al decennia lang terug. Vanzelfsprekend speelt populariteit een rol op het werk, ook al knelt dat schoentje bij mij enorm. Ik zou willen dat populariteit op het werk niet meespeelde en iedereen erbij hoort, maar ik weet dat het zo niet is.

Ondertussen zoek ik wat studies op over populariteit en netwerken op het werk. En ik bekijk een interview van Will Smith. Hij ging tijdens het begin van zijn carriere uit de bocht tegen een van zijn collega’s/werkneemsters. Hij had een moeilijke jeugd achter de rug en voerde gewoon liefst het hoogste woord om aanzien te worden voor iemand die het wel waard is en iemand die anderen aan het lachen kan brengen. Hij schoot door en jaren later kwam hij tot inkeer.

Wat beweegt populariteit op het werk? De wetenschappelijke studies lees ik tussendoor en schrijf ik een website over ter verslag. Komende dinsdag meer hierover!