Moemoemoe

Mja, de titel zegt het al, ik ben moemoemoe. Doodop van alle balletjes in de lucht te houden, preteaching te doen vanaf dag 1 en mijn eigen werk ergens in de nacht te organiseren of versnipperd doorheen de dag.

Dank aan alle initiatieven van het onderwijs, maar de tientallen mails per dag helpen echt niet. Een mailbox van smartschool van de ene en een questi mailbox van de ander. Een eigen prive mailbox en dan nog twee werkmailboxen.

Mijn eigen onderwijs omschakelen naar afstandsonderwijs en leerpaden inrichten ging nog prima, maar denkwerk met twee kleine pateekes in huis, dat is echt gewoon afmattend. Ik zie ze heel graag en onze hechting is super dankzij onze lieve bubbel. Dankjewel aan de lockdown daarvoor; het is een heel fijn gouden randje, maar zou zoveel groter kunnen zijn als we hier meer uit zouden leren.

Werkelijk waar (speciaal @Evelien). Lager onderwijs op jou nemen met om de twee dagen een knaller van een bundel en dan nog 2 websites voor online oefeningen… het heeft teveel van me gevraagd.

Mijn man stond deeltijds op technische werkloosheid. Hoera, een set extra handen (ik probeer even niet aan het financiele plaatje te denken), maar hij is niet de mama waar mijn moederskindjes zo mee verbonden zijn. Er loopt iets mis en er wordt keihard geroepen om mama. Die rol zet je niet zomaar even uit. Never ending toeschietreflex.

Mijn dochter kwam tijdens het eerste virtuele college in haar slipje bij mij staan en zwaaide even naar de studente die toen net ook in beeld was (de studente had kleren aan, gelukkig). Mijn zoon tuimelde koprolgewijs van de trap tijdens een vergadering; zus en papa snelden naar hem toe waarop hij het nodig vond nog eens te illustreren wat hij voor had gehad…

Ik heb gepuzzeld hoe we dit konden vormgeven. Mijn man ging vanaf 6u ’s ochtends werken ondanks het niet toegestaan werd flexibele uren te werken, en ik probeerde in de namiddag me op zolder te verschansen. Na het lesgeven van eerste leerjaar lesmateriaal (open en gesloten lettergrepen enzovoort, leg dat maar eens uit) en tijdens het lesgeven probeerde ik de toen 3-jarige stil te houden, dat heeft mijn batterijtjes leeggezopen.

En dat is toch ook weer de absurditeit he, we weten tock al langer dan vandaag dat leerkracht echt wel meer dan een fulltime beroep is? Maar laten we het even doorschuiven naar de ouders, die nemen dat er wel bij.

Vandaag mocht mijn dochter een eerste dagje naar school. Ik mocht haar tegen 8u45 brengen en om 15u45 gaan halen. “Dan haal ik mijn werkuren wel tijdens de nacht in”, maar ik ben compleet leeg. Ik zoek even naar ontspanning nadat de oudste rond 22u nog eens naar beneden komt. Ze worstelt al enkele weken met nachtmerries en slapeloze nachten. Ontspanning is voor een andere keer, vrees ik.

Nu moet ik vooral even aan de bak om mijn toekomst te verzekeren en dus toch keihard doorwerken. Al vrees ik dat dit niet de meest duurzame manier is. Mijn batterijtjes krijgen geen kans om op te laden en ik weet dat te lang in het rood gaan zijn tol eist.

Die twee, drie, vier, vijf, wacht euh, zes (?) Vuren waar ik nu tussenzit, geven geen ruimte voor herstel. De maatschappij verstrekt geen maatschappelijk krediet voor een individu dat worstelt.

Je kan voorlopig best perfect gezonde en meegaande kinderen hebben en alles goed op de rit hebben. De ratrace blijft gaan en wie achterblijft of zoekende is, valt nu zeker uit de boot.

Wat had ik toch echt een andere maatschappij gewenst; een andere toekomst voor mijn kinderen, wat begrip en mildheid zodat we met z’n allen langer overeind blijven.

We blijven hangen in ons systeem en blijkbaar waren 9-10(? Te moe om te tellen) weken niet genoeg om ons te doen inzien wat werkelijk essentieel is. Werkgevers zetten nog steeds liever hun personeel te vroeg in dan even te wachten of sociale situaties in kaart te brengen.

Zag jij ook het aantal verkeersongelukken van afgelopen week? “Mensen zijn vergeten hoe ze moeten rijden”, las ik ergens. Zou het misschien kunnen dat sommige mensen gewoon ook echt moemoemoe zijn? Daarvoor hoef je overigens geen kinderen te hebben. Door thuis te zitten valt structuur weg en zeker wanneer je geen kinderen hebt die om 6u15 naast je bed, wat zeg ik? Óp je bed staan te springen, geraak je de weg kwijt.

Bon. Mijn man mag naar zijn werk gaan, geen fulltime technische werkloosheid; ik hou gewoon mijn hart even vast met welk energiepeil en focus hij aan de slag gaat. Zovelen die klagen over verlies van focus? Fijn dat werknemers in gevaarlijke functies dan al ingezet worden.

Toch een beetje gek, hoor, dat oogklepdenken (dank voor dat concept, Ruben Mersch) als het gaat over maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Ik koos nog niet zo lang geleden voor het waarborgen van mijn eigen batterij, in mijn eigen voordeel maar indirect ook voordeliger voor mijn omgeving en dus voor de maatschappij. Maar ik werd er keihard op afgestraft. Dus ik probeer het toch te vermijden. Zwijg even, batterij van mij. De maatschappij moet voort en kan niet wachten, dat weet je intussen. Dat weten velen. Maar er is nog steeds niks aan veranderd. En jij, in je eentje, kunt daar ook echt niks aan veranderen.

Eén opmerking over 'Moemoemoe'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: