Onverantwoord psychiatrisch netwerk

Ja, het is een krasse titel, maar ik vind dat het even mag en vooral past. Ik nam afgelopen week de proef op de som, alweer. Vorig jaar december 2019 deed ik hetzelfde. Volg hier even mijn ‘test’:

Ik bel onze kinderpsychologe en leg haar een accute situatie voor: ze verwijst naar een kinderpsychiater met de woorden: “dit durf en kan ikzelf niet aan”. Ik zoek online en vindt een lijstje. 1 voor 1 bel ik hen. Allemaal een patientenstop. Er had zelfs 1 psychiater hetvolgende ingesteld: “dit is mijn antwoordapparaat, ik heb een patientenstop en je kan hier geen bericht achterlaten.” Waarna de verbinding verbroken wordt. Ik bel uiteindelijk UZ Gent; waar we jaren voordien de eerste keer langskwamen. “Wij kunnen enkel hulp bieden als je je dochter laat opnemen.” Neen, dat is absoluut geen hulp in ons geval. Als je ons verhaal kent, dan weet je waarom.

Samen met onze huisarts overlopen we dezelfde lijst. Deze keer belt zij. Ik zit bij haar in de praktijk en heb een consultatie van slechts 15 minuten. Het loopt uit tot een uur. Zij komt dezelfde antwoordapparaten tegen en schrikt dat er niemand, maar dan ook NIEMAND kan doorverwijzen naar iemand waar wel een contact mee gelegd kan worden. “Ik beheer toch niet de agenda’s van andere psychiaters”, krijgen we te horen. True, maar beeld je eens in dat je dat gewoon aanduid op een online platform? We krijgen via de huisarts toch een doorverwijzing toch naar UZ Gent, onder de vermomming dat we een opname overwegen. Daar krijgen we een lijst van psychologen, waar ik personen zie op staan die ik reeds gecontacteerd had voordat het zo accuut was. Hiervan kan ik er ook 10 van de 12 personen schrappen wegens geen plaats. De overige 2 hebben ons al afgewimpeld omdat ze de complexiteit niet zien zitten. “Het zou toch handig zijn als er op het platform wordt aangeduid wie er wel beschikbaar is, zodat je niet de volle lijst moet afbellen?!” – ja, lijkt ons ook handig, klinkt het.

Afgelopen week deed ik dezelfde oefening. Nog steeds dezelfde antwoordapparaten, de vrouwelijke psychiater uit het Gentse heeft nog steeds een antwoordapparaat waar we geen bericht kunnen op achterlaten. Haar goed recht, uiteraard, maar ik leerde als psycholoog het belang van een doorverwijzing wanneer je zelf geen hulp kan bieden. Ik neem aan dat een psychiater hier ook van op de hoogte is?

Ik krijg uiteindelijk via omwegen een kinderpsychiater aan de lijn, ik moet wellicht een jaar wachten voor we haar daadwerkelijk kunnen spreken over de situatie. Ze heeft uiteraard inderdaad geen plaats en er is geen wachtlijst mogelijk. Ik vraag haar of er eerst doden moeten vallen alvorens actie ondernomen zal worden. Ze antwoordt “ja”.

Ik raas erop los. Dat dit toch absoluut niet kan. Ik bel uren en lijsten af en ik ben zelf geneigd gewoon op te geven hulp te zoeken. Ik begrijp de wachttijden en de onderbezetting, maar zou het zo moeilijk zijn om op de website van psychiaters een rood of groen bolletje toe te voegen zodat je gewoon kan selecteren wie er uberhaupt beschikbaar is?! Weet men hoe ontmoedigend dit is om nergens terecht te kunnen?!

Dit treft me heel erg persoonlijk, zoals je merkt. Mijn dochter van 6j zit in de knoop door corona en de opwarming van de aarde. Ze wil dat de natuur de macht terug krijgt zodat er weer een mooie wereld komt. Ze wil niet leven in een wereld van mondmaskers en ook niet in een wereld waar mensen sterven aan corona. Ik wil mijn dochter hier absoluut niet door verliezen. En wanneer dat kleine meisje op de rand van het dak zit… dan weet ik dat het echt menens is. “Als ik mijn vriendinnen niet kan zien, dan wil ik er niet meer zijn.” Het gaat door merg en been.

We hebben nu nog steeds geen afspraak bij een kinderpsychiater en ik wil dan ook echt openlijk aan de alarmbel trekken. Ik heb lang getwijfeld omdat dit een prive verhaal is en over mijn minderjarige dochter gaat die de wereld even heel erg zwart inziet. Gelukkig doen we wel leuke dingen en kan ze intussen op een veilige manier contact houden met haar dierbare vriendinnen, ik heb vertrouwen dat het goed komt. Maar voor hetzelfde geld had ze wel de andere kant van de dakgoot gekozen en hadden we haar niet van het waardevolle op deze wereld kunnen overtuigen, en dan kan ik het me niet helpen maar dit echt te steken op een *puup* (expliciete taal) falend zorgsysteem. Nét nu we het zo keihard nodig hebben.

Ik blijf bij mijn standpunt dat we te weinig rekening houden met die kleine hartjes en te weinig vooruit denken aan wat onze toekomst zal brengen als we zo verder doen. We dragen een verantwoordelijkheid, niet enkel voor de marktkramers, creatievelingen, kunstenaars, caféhouders, bedrijfsleiders van megaindustrie, maar in de eerste plaats voor onze kinderen. En wat mij betreft hoeven we niet af te wachten tot er op de rand wordt gestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: